Uyumak. Aslına bakıldığında biyolojik bir davranıştır. Çoğu canlı uyur. Uyku esnasında vücut toparlanır, kendine gelir. Ama görünen o ki benim için durum biraz farklı. Pekâlâ ben de dinlenmek için, metabolizmam için uyurum. Doğrusunu söylemek gerekirse biraz da gerçeklerden kaçmak için uyuyorum. Uyumak farklı bir boyuta geçmek gibi. Burada hiç kimse yok. Hiçbir tanıdık yok. Bir boyut yok. Fizik kuralları yok. Sadece kendi kurallarım ve bilinçaltım.
Bunun yanında yorganın altına girip gözlerimi yumarak hayal kurmak da hoştur. Kimse beni duyamaz ve göremez. Kimseye hesap da vermem üstelik. İstediğimi düşleyebilirim.
Geceleri geç yatarım. Neredeyse her zaman 2.00’yi bulur yatmam. Okul için 7.00’de kalkarım. Eve dönünce saat 17.30’dan 20.00’ye kadar uyurum. Arkadaşlarım ve yakınlarım bana, bu saatler arasında uyuduğumu bildiklerinden mesaj atmazlar.
Ha bi’ de… Hâlâ peluşuma sarılarak uyurum. Sarılmayı çok severim çünkü. Çoğu kişiyle -onlar sarılmayı bırakmadıkları sürece- uzun uzun sarılabilirim. Çünkü güvende hissetmeye olmaya en çok o anlarda yakın olduğumu hissederim. Sarıldığım kişinin duygularını anlıyormuşum gibi gelir. Onu önemsiyormuşum gibi. Neyse… Yorganları da severim. Ağır yorganlar güzeldir.