Konuşmak. Konuşmayı çok severim. Sunum yapmayı daha da çok severim. İnsanların önünde durup saatlerce konuşurum, anlatırım, gösteririm, tanıtırım. Bazen o kadar hızlı konuşurum ki duraksayıp “Hıh? Ne dedim şimdi ben?” derim. Bildiğim diller birbirine karışır bazen. Konuşmak iletişimdir benim için. Ne yazık ki iletişim her zaman anlaşmak değildir.
Hızlı da yazarım. Çünkü tıpkı hızlı konuşmam gibi hızlı düşüncelerimi yazmak da zor gelir bazen elime. Harfler çizgilere dönüşüverir.
Şu da var ki, konuşmadan önce defalarca düşünürüm. Keşke sınırlara takılmadan, konuşmadan konuşabilseydim. Bazen de dilim yüzünden başım belaya girer. Dilim, bazen çok fazladır. Bazense çok yetersiz. Tıpkı kelimeler gibi. Dil, konuşmada aracıdır, “iletişim”de değil. Ağzı olan konuşamaz her zaman. Öyle kolay değildir düşünceleri bir kalıp kullanarak şekillendirmek. Bir sanattır. Eğer kendimi güzel ifade edebiliyorsam o zaman bu da bir sanat değil midir?
Şuna bakın, ne kadar da yetersiz bir yazı. O hâlde bu bir sanat eseri değil. Olmadı. Bunu yazılarımın arasına koymayı düşünmüyorum. İşte, dilin yetersiz oluşuna güzel bir örnek daha. Konuşmak her zaman her şeyi çözmüyor ne yazık ki. Dil çok yetersiz bir yapıdır bana kalırsa. Bazen gözler de çok şey söyler. Hatta konuşur. Gözlerle konuşmak, dille konuşmak gibi değildir oysa. Oldukça yeterlidir. Hatta muhteşemdir. İlk kez tanıştığım insanların gözünün içine bakarım. Çünkü gözler hep konuşur. Dil ile konuşmak yetersiz olduğundan -insanların- gözlerinin içine bakarım. Çünkü göz dili dil dilindeki eksiklikleri tamamlar. Boşlukları doldurur. Bazense tüm dil konuşmasını yok eder. Yıkar.
Gözler her zaman benim için en iyi iletişim aracı olmuştur. Gözlerin ardında çok şey görebilirim. Bu da tanrının bir lütfu sanırım. Bazı gözlere bakmak bende paha biçilmez duygular uyandırır. Dil dilinin anlatamayacağı şeyleri gözlerden toplarım.
Güzel konuşan gözlerle güzel konuşan dil birleştiğinde, işte gerçek konuşma… Hayır. Gerçek iletişim budur. Gerçek iletişimse beraberinde gerçek anlaşmayı getirir. Keşke hepimiz konuşabilsek yetersiz dilin yetersiz sınırları olmadan özgürce, tereddütsüzce. Düşünceler kelimelere değil de gözere aksa. Öyle olsaydı hepimiz müthiş konuşmacılar olurduk sanırım. Kimse yalan söyleyemezdi bir de. İşte dil dilinin yetersizliğinin yanı sıra kötü şeylere yol açışının kanıtı. Dil yalan söyleyebilir. Ancak gözler söyleyemez. İşte, göz dilinin bir kusuru da tam olarak burada. Amma da konuşmuşum ha.