Başlamak. Bir şeye bir şekilde başlamak istiyorsam, önce başlarım. Nasıl başladığım önemli değildir. Sadece başlarım. Devamı gelir bir şekilde. Suyun kendi yolunu bulması gibidir biraz da… kendi yolunu buluverir başlangıcını yaptığım iş. Nasıl olur, nasıl ederim bir fikrim de yoktur oysaki. Çünkü, biraz da, bilirim sürekli düşünmeye devam edersem o işe asla başlayamayacağımı. Tıpkı bu denemeye başladıgım gibi. İşte, başladım ve yazıyorum. Şimdiden yol katettim bile.
"Başlamak işin yarısıdır” derler. Hayır. Bana göre hayır, yarısı değildir. Bir işe başlarsam sadece başlamış olurum. O işi yarılamam. Başlamak -diğer insanların aksine- benim için zor olan değildir. Zor olan devam ettirmektir. Bugün ikinci bir kitap yazmak hakkında düşündüm. Sadece düşündüm, başlamadım. Eğer hakkında düşündüğüm kitaba başlarsam, o kitap birdenbire yarılanmayacak. İbadetimi etmiş yatmaya hazırlanıyordum. Her zamanki gibi düşünmeye başlamıştım. Hakkında düşündüğüm şey geçen haftalarda yazdığım denemelerimdi. Toplamda iki deneme yazmıştım ve ikisi de bir eylem hakkındaydı. Yürümek ve uyumak. Sonraki hafta yazacağım deneme ne hakkında olmalıydı? Bir eylem… Sonraki? O da bir eylem… Bir sonraki? Bir eylem… Daha da sonraki? Bir eylem… İşte size bir “eylemler hakkında yazılan denemeler zinciri.” Daha sonra elimde bir sürü deneme birikeceğini fark ettim. Sonra da bunları bir kitap hâline getirmeyi düşünmeye başladım.