Bugün sadece bir şeyler yazmayı deneyeceğim. Sadece yazacağım ve düşüneceğim. Ya da düşünecek ve yazacağım. Açıkçası biraz üzgünüm. Ya da hayır… İçim buruk. Bir duruktan farksızım. Yok gibiyim. Düşüncelerim o kadar yoğun ki, düşünmüyor gibiyim.
Özlüyorum. Neyi, kimi, neden özlediğimi bilmeden özlüyorum. Sadece özlüyorum. Hiçbir şeyden haberim yok. Haberdar değilim. Ama çok özlüyorum, çok.
İstiyorum. İstiyorum bir de. Neyi istediğimi bilmeden. Her kitap sayfasında, her köşe başında, her dizi bölümünde, her film sahnesinde, her fırça darbesinde, her kalem çizgisinde, her şarkı sözünde, her şiirde, her gözyaşında, her gözün içinde, her duyguda, her anıda, her hayalde, her arzuda, her kapı gıcırtısında, her oyuncakta, her kavgada ve her şeyde arıyorum ve istiyorum. En acısı ve en zoru da neyi arayıp istediğimi bilmeden arayıp istemek. Zor. Çok zor.
Korkuyorum. Sessizce bir köşede ölmekten. Bir sokakta ölmekten. O kadar sessiz ki… O kadar sessiz ölmekten korkuyorum. Bu dünyadan hiçbir şeysiz ayrılmaktan… Her şeyini kaybetmiş ölü bir adam olarak hayatını kaybetmekten bir de. Hiç kimseye derdimi anlatamadan yok olup gitmekten bu dünyadan. Kimseyle uzun uzun, korkusuzca, uzun uzun, düşüncelerimi süzgeçlemeden dertleşemeden gitmekten korkuyorum. Sesimi duyuramadan ölmekten korkuyorum. Kurtarıcı olamadan ölmekten korkuyorum. Daha kötüsü bu dünyadan böylece bir hiç olarak gitmekten korkuyorum. Arkama dönüp bakmaya bile zamanım olmadan gitmekten korkuyorum. Uzun uzun düşünecek zamanımın bile olmamasından korkuyorum. Ağzımı açamadan kapatmaktan korkuyorum. El tutmadan bırakmaktan korkuyorum. Kendimi geri çekmekten korkuyorum.
Ağlamak istiyorum. Birinin kolunda saatlerce ağlamak istiyorum. Birine sarılarak saatlerce hüngür hüngür sesim kısılana kadar ağlamak istiyorum. Sıkıca sarılmak istiyorum. Öyle sahte sarılma istemem: Sıkıca, gerçekten sarılma istiyorum. Kimseye laf anlatmadan, söz geçirmeden bir bebek gibi ağlamak istiyorum. Kimse etrafımda sormadan ağlamak istiyorum. Kim olursa olsun, ağlamak istiyorum.
Olmak istiyorum. O kişileri bir gün bile olsa yaşamak istiyorum. Sadece kendi hayatımı yaşamış bit şekilde ayrılmak istemiyorum. Birden fazla kişiyi yaşayabilecek kadar anlamak istiyorum. İstiyorum, istiyorum ama bilmiyorum
Faydasız olmak istemiyorum. Bir şeylere imza atmış olmak istiyorum. Torun sevmek istiyorum, sevgilimin elini tutmak istiyorum, annemi öpmek istiyorum, kardeşimi uyutmak istiyorum, insanların göz yaşlarını silmek istiyorum, savaşları bitirmek istiyorum, insanları doyurmak istiyorum, çöle su taşımak istiyorum, dünyayı döndürmek istiyorum, Mars’ı yeşertmek istiyorum, depremleri durdurmak istiyorum, kötülükten kurtulmak istiyorum, insanları güldürmek istiyorum, tüm hastalıklar iyileştirmek istiyorum, insanları üzmemek istiyorum, herkes dinlensin istiyorum, herkes emeklerinin karşılığını alsın istiyorum. İstiyorum ama kendime dönüp de bakmıyorum. Peki ya, ben kendim için ne istiyorum? Daha önemlisi, ben kendimi ne olarak görmek istiyorum?